06 Mayıs 1972 günü üç fidan faşist cunta tarafından asılarak idam edildi, suçları tam bağımsız demokratik bir ülke istemekti. O gençler ki ; Vahşi kapitalizme, ABD emperyalizmine ve yerli işbirlikçilerine karşı yaşamlarını ortaya koyuyorlardı. Bir avuç aydınlık gençti onlar. Ezilen halkların, işçilerin, köylülerin ve tüm ezilenlerin aydınlık dolu bir Türkiye’de yaşaması için mücadele ettiler kısacık yaşamlarında. Deniz konuşmalarının birinde (Bir gün Amerikan emperyalizmi tüm dünyayı, ezilen halkları acımasızca ezecek o nedenle ABD emperyalizmine bu günden karşı koymak her yurtseverin görevidir diyordu) Geldiğimiz konjektörde ne kadar haklı olduğunu ne yazık ki görmekteyiz, yaşamaktayız. Deniz ve arkadaşlarının insanı seven sımsıcak bir yürekleri vardı, çok iyi eğitim almışlar Türkiye’nin en iyi okullarında okumuşlardı, gördükleri haksızlıklara karşı duyarsız kalmamışlar, mücadele etmişlerdir.

 
6 Mayıs günü Anadolu geleneğinde ve İslam inancında Hıdır ile İlyas Peygamberin buluştuğu gündür. Anadolu’da bu gün doğanın yeniden canlanacağına inanılır ve bir bayram havasıyla kutlanır. 6 Mayısta genç kızlar gelecek için dilek tutar, kısmetlerin açılacağına, bereketin artacağına, hastaların iyileşeceğine inanılır. Ve küskünler barışır, aşıklar kavuşur o gün. Ve o gece sabaha karşı üç fidan Nurhak ve Kızıl derede arkadaşlarıyla buluşur.

68 kuşağının devrimci gençlerinin isimlerini çocuklarımızla yaşatıyoruz, Anadolu’nun bir çok yerinde binlerce Deniz, Mahir, Yusuf, İnan, Ulaş yaşıyor. Onlar bir defa öldüler ama onları asanlar onursuzlukları ile her gün ölüyor.

ABD emperyalizmi, ülkemizde kendi çıkarlarına hizmet edecek bir parti (AKP) kurdurmuş. BOP projesini yaşama adım adım geçiriyor. RTE de BOP’un eş başkanı olduğunu ağzının suyunu akıtarak anlatmakta. ABD güdümündeki AKP geldiğimiz noktada başta Çankaya olmak üzeri tüm bakanlıkları, belediyeleri, kamu kurum ve kuruluşların (tabii kalmışsa) işgal etmiş, ılımlı İslamı yaşama geçirmek için ABD yaşayan ajan F. Gülen’in talimatları ile düğmeye basmış.
Deniz Gezmiş ve arkadaşları bu günü genç yaşlarında görmüşlerdi.

Türkiye geldiğimiz noktada hızla gericiliğin ve en bağnaz şövenizmin karanlığına doğru hızla ilerlemekte, barışı, demokrasiyi, kardeşliği, insan haklarını savunmak sanki suçmuş gibi lanse edilmektedir. Ülkemizdeki devrimci güçler 12 mart ve 12 eylül faşizminin etkisini hala atlatabilmiş değiller. Ülkemiz vahşi kapitalizmin en karanlık en acımasız sürecini yaşarken sosyalizmin ezilen halklar için ne kadar önemli olduğunu gözlemlemekteyiz. Ülkemizde acil görev: Tüm anti faşist güçlerin, geriliciğe ve faşizme karşı birleşmeleri gerekmektedir. Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının kurtulması için, farklı franksıyonda  olmalarına karşın Mahir Çayan ve arkadaşlarının verdiği mücadele bizlere örnek olmalıdır. Tüm anti faşist güçlerin. Üç fidan’ın 36 ölüm yıldönümünde birleşip, mücadele bayrağını yükseltme zamanıdır.

Deniz, Yusuf ve Hüseyin uğruna çekinmeden canınızı verdiğiniz vatan bu gün emperyalistlerin işgali altında, ileride insanlar sizlerin ne kadar haklı olduğunuzu görecek, görmeye başladılar bile. Buna inancım tam. Ben sözlerimi sevgili Can Yücel’in dizeleri ile bitirmek istiyorum.

aşk olsun sana çocuk.

En uzun koşuysa elbet Türkiyede de Devrim, O, onun en güzel yüz metresini koştu En sekmez lüverin namlusundan fırlayarak... En hızlısıydı hepimizin, En önce göğüsledi ipi... Acıyorsam sana anam avradım olsun, Ama aşk olsun sana çocuk, aşk olsun!

Sizleri saygı ve özlemle anıyor, mücadeleye devam edeceğimize söz veriyoruz...

Bir ülkede toplumsal barış ile birlikte mutluluğun sağlanmasının temel koşulu, ekonomik ve sosyal sorunlara çözüm getirebilecek demokratik bir yönetim biçiminin var olmasıdır. Ayrıca bu ulusal bağımsızlığı güçlendirmenin, kalkınmanın ve dünya barışına katkıda buluna bilen saygın bir ülke olmanın ön koşuludur.

1980 yılı başından bu yana ülkemizde uygulanan ekonomik ve toplumsal sorunlarla ne halkımıza mutluluk, ne de temel sorunlara çözüm getirilebilmiştir. Değişen değer yargıları ve bozulan gelir dağılımı ile halkımızın mutsuzluğu daha da artmış, ülkemizin temel sorunları daha da ağırlaşmıştır.

Başta Uluslar Arası Para Fonu (IMF) başta olmak üzere, uluslar arası kuruluşların önerisi ile uygulanan, kalkınma, ulusal sanayileşme, işsizliğin önlenmesi ve adil gelir dağılımı gibi konuları dışlayan, toplumsal içerikten yoksun politikalar, enflasyonun azaltılması ve ekonomik istikrarın sağlanmasını tek hedef olarak ele almıştır. Aslında söz konusu kuruluşlarca önerilen politikaların esas amacı, sanayileşmeden vaaz geçilmesi, sanayileşmeyi ve kalkınmayı engelleyen bir ithalat uygulaması ile Türkiye’nin uluslar arası ekonomik ilişkilerde kendisi için öngörülen konuma uyum sağlamasıdır. Diğer bir değişle, Türkiye’nin açık bir pazar haline getirilmesi ve bunun sürekliliğinin sağlanmasıdır.

İş başındaki AKP hükümeti IMF başta olmak üzeri ABD ve AB’nin bu konulardaki istemlerini eksiksiz yerine getirmek için en acımasız politikaları uygulamaktadır. Ülkemizdeki tüm kamu kurum ve kuruluşları (sterajik kurumlar dahil) yok pahasına yerli ve yabancı işbirlikçilerine satılmıştır. Bankaların bile büyük bir bölümü yabancıların eline geçmiş olup, yabancıların eline geçen bankalar aracılığı ile topraklarımızda yabancıların eline geçmektedir.  Özelleştirilen kurumların bir kısmı hemen kapatılmış, açık olan yerlerde çalışan işçiler ise kölelik ücreti ile çok zor koşullarda çalışmaya tabi tutulmuştur. Sendikal hakları gasp edilmiş, sendikal mücadele için  çalışan emekçiler hemen işten uzaklaştırılmıştır. Üreticimiz, girdilere uygulanan zamlar, düşük taban fiyatları ve kotalarla üretimden tamamen uzaklaştırılmıştır. Gençlerimiz ise kaderlerine mahkum edilmişlerdir.

Tüm bu olumsuzluklar olurken AKP ve onun lideri memleketin gidişatını toz pembe gösterebilmekteler, ekonomik ve sosyal adaletsizlik diz boyu olmuşken ülkeyi nasıl ılımlı islama doğru götürebilirimi ve emperyalizme nasıl hizmet edebilirimi düşünüyor. Okyanus ötesinde muhteşem bir yaşantı sürdüren F. Gülen’in talimatları ile türban gibi yapay sorunlar çıkartarak halkı kandıracağını sanmaktadır.

Değerli dostlar tüm bunları göreceğiz ve ses çıkarmayacağız. Böyle şey olur mu ? Tabi ki olmaz. O zaman ben insanlığımdan utanırım.

Sevgi ve dostlukla…